De helaasheid der dingen

Zakelijke gegevens:

Boek: De helaasheid der dingen

Schrijver: Dimitri Verhulst

Uitgever: Contact

Genre:(afreken)roman/verhalenbundel

Bladzijden: 208

Dimitri Verhulst

Dimitri Verhulst werd op 2 oktober 1972 geboren. Zijn debuut verscheen in 1992; Assevrijdag. Hij is genomineerd voor vele prijzen en heeft daar ook een behoorlijk aantal van gewonnen. Met De helaasheid der dingen heeft hij bijvoorbeeld de Gouden Uil, een nominatie voor AKO literatuurprijs en De Inktaap behaald. Ook heeft hij meer dan 200.000 exemplaren van De helaasheid der dingen verkocht en is het verfilmd.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Dimitri_Verhulst

http://www.atlascontact.nl/auteur/dimitri-verhulst/

Samenvattingen

Een schoon kind:

Dimitri neemt zijn nicht Sylvie mee naar de kroeg nadat zij en haar moeder (tante Rosie) bij Dimitri's oma zijn ingetrokken. Iemand die heel vaak naar die bar gaat, André genaamd, zorgt ervoor dat Sylvie lekker dronken wordt. Tante Rosie is hier niet al te enthousiast over en verdwijnt samen met Sylvie.

De vijver van de gezonken babylijkjes:

Er gaan allemaal geruchten rond over een oude vrouw, Palmier. Er wordt gezegd dat ze een aantal kinderen heeft verdronken in de vijver bij haar in de buurt. Bij deze vijver spreken Dimitri en zijn vrienden vaak af. Op een dag krijgt de hond van Palmier jongen en de oude vrouw zegt dat de jongens de jongen moeten verdrinken. De hond is losgekomen en is nergens te vinden.

De Ronde van Frankrijk:

Een oom van Dimitri, Potrel, mag niet meedoen aan de wereldkampioenschappen zuipen, omdat een andere oom, Herman, op het nippertje had gewonnen. Hij kwam alleen wel in het ziekenhuis terecht. Hij was namelijk gaan rijden en had een ongeluk veroorzaakt. Ondanks dat dit allemaal niet mag, kreeg hij erkenning, hij had namelijk tegelijkertijd met dat ongeluk een groep gangsters opgerold. Potrel bedenkt een spelletje, waar hij een soort Tour de France maakt. Elke 5 kilometer staat gelijk aan 1 biertje en wie het snelste klaar is met zijn etappe, wint en krijgt een trui. Net als in de Tour de France. De oma van Dimitri denkt dat hij echt mee gaat doen aan de Tour de France en koopt een racefiets voor hem.

Alleen de allenen:

Weer een verhaal over de problemen van Dimitri's oom. Deze oom, Zwaren, heeft een zware schuld en daarom komt er een deurwaarder meubels ophalen. Deze keer is het de televisie, maar dat is een enorm probleem want er kwam een concert van Roy Orbison op tv. Zwaren krijgt het voor elkaar om het concert bij iemand anders te kunnen kijken, namelijk een stel Iraniërs. Hier beleven ze een dolle boel en de vader van Dimitri kan zich bij het laatste lied niet inhouden en stop niet met huilen.

Het nieuwe liefje van mijn pa:

Er komt op een dag een vrouw aan de deur. Dimitri denkt dat het een nieuw liefje van zijn vader is, maar ze is iemand van de Jeugdzorg! Ze stelt een aantal vragen aan Dimitri en zij krijgt antwoorden die ze liever niet had willen horen. De conclusie is dat het gesprek niet zo lekker verliep als verwacht.

Iets over mijn moeder, mevrouw:

Dimitri's moeder heeft een zogenaamde plaspas. Hiermee mag ze overal plassen waar ze maar wilt. Dimitri wil liever weg van haar, want zij klaagt toch alleen maar over hem. Op een dag gaan ze naar het strand en zijn moeder moet plassen. Ze duikt de zee in en Dimitri verdwijnt.

De pelgrim:

De vader van Dimitri meld zich aan bij een afkickcentrum voor zijn drankproblemen. Zijn broers proberen hem een beetje tegen te houden door hem hartstikke dronken te voeren. Hij is vastbesloten om iets aan zijn probleem te doen en dat stelt zijn broers teleur. Zij gaan op de weg terug nog even langs een aantal cafés om hun verdriet weg te drinken.

De verzamelaar:

Franky, een vriend van Dimitri, mag niet meer met hem omgaan. Later als ze elkaar tegenkomen, komt hij erachter dat Franky een joodse verzameling heeft en ze spreken af dat Dimitri een keer langskomt. Daar heeft hij overigens niet zoveel zin in. Als hij daar aan komt ziet hij dat Franky alleen woont, oom Zwaren heeft zijn vrouw ingepikt. Het enige wat Dimitri interesseert is zijn treinverzameling met joodse poppetjes.

De genezene:

De vader van Dimitri is terug! Zijn broers proberen hem nog over te halen om een drankje te doen, en dat lukt ze ook uiteindelijk. Dimitri's oma wacht nog op hem, maar helaas; hij blijft een aantal dagen weg en drinkt weer.

De opvolging is verzekerd:

Een vrouw is aan het bevallen van Dimitri's kind. Hier is hij niet al te blij mee en hij wilt dan ook het liefst zo snel mogelijk weg. Zijn vader had hem trots rondgedragen langs de kroegen toen hij werd geboren, maar dat zal Dimitri absoluut niet doen met zijn kind.

Voer voor etnologen:

Dimitri bezoekt zijn oma, zijn vader is ondertussen al ergens overleden, en zij is dement. Zijn ooms bellen hem en vragen of hij mee wil werken aan een onderzoek, dat wil hij niet maar hij laat zijn oma meewerken. Zijn oma moet voor het onderzoek een dronkemansliedje zingen, maar komt niet verder dan de eerste zin. Hierna besluiten de ooms te gaan drinken en zodra iedereen voor het onderzoek weg is, zingt de grootmoeder de rest, ze wist het dus toch wel.

Een nonkel voor dat kind:

Het kind dat al eerder in dit verhaal geboren werd, moest per se mee met Dimitri. Ze gaan naar de kroeg in Dimitri's geboorteplaats en Joeri (het kind) wint 1500 euro. Oom Herman wint vervolgens ook nog van alles en nog wat. Op de terug weg zeurt Joeri dat hij moet "zeiken". Van Dimitri moet hij plassen zeggen. Hij is zijn geboortedorp ontgroeid.

2 recensies:

http://nrcboeken.vorige.nrc.nl/recensie/meer-dan-zuipende-nonkels-en-bazige-bomma%E2%80%99s-wwwnrcnlleesclub

http://www.letterenfonds.nl/nl/boek/497/de-helaasheid-der-dingen

Mening:

Ik vond het wel een grappig boek. Allemaal losstaande verhalen, die samen toch een geheel vormen. Ook zat er bijna in elk hoofdstuk wel ironie of een klein grapje. Het leven van Dimitri lijkt een ware puinhoop in het boek. Leuk en lekker makkelijk te lezen boek.

Het land van herkomst (gemixt met de geschiedenis PO)

Het land van herkomst

Titel: Het land van herkomst
Auteur: E. du Perron
Uitgever: Uitgeverij G.A. Van Oorschot BV
Genre: Autobiografische roman
Bladzijden: 502

Geschiedenis PO

Het Land van Herkomst geschreven door E. du Perron

E. du Perron (geschiedenis)

Charles Edgard du Perron werd op 2 november 1899 geboren in Nederlands-Indië, vlakbij Batavia. Zijn vader was een particuliere landeigenaar en tegen ethische politiek, zijn moeder was katholiek en volgde de Indische levensstijl, waarin allerlei inheemse bijgeloven een groot onderdeel waren. Rond zijn 20ste levensjaar hadden zijn ouders besloten om samen met du Perron in Europa te gaan wonen. Ze gingen via Marseille en Parijs naar Brussel, daarna vertrekt du Perron naar Parijs en woont daar een aantal jaar. Hij krijgt een verhouding met zijn dienstmeisje, wie tevens zijn eerste vrouw wordt. Na 15 jaar besloot hij toch maar weer terug te gaan naar Indonesië, waar hun huwelijk vervolgens stopt. Daaropvolgend vertrok hij naar Parijs, waar hij in 1935 zijn bekendste werk schreef: Het Land van Herkomst. In 1939 verhuisde du Perron toch weer terug naar Nederland, samen met zijn tweede vrouw en zoontje, met de reden dat hij zijn Nederlandse vrienden miste. Een jaar later en enkele dagen nadat hij uit zijn eigen huis werd geëvacueerd, stierf hij in Bergen. Tegelijkertijd met een vriend van hem; Menno ter Braak. Echter was zijn dood zelfmoord en de dood van du Perron was een hartkramp.

Ondanks dat du Perron maar een aantal jaren in Nederland heeft gewoond, heeft hij een enorme naamsbekendheid gekregen. Dit komt mede door zijn goede vriend Menno ter Braak. Samen hebben zij het tijdschrift Forum opgericht. Hierin produceerden beiden essays, waardoor ze zeer bekend werden.

Du Perron heeft onder verschillende pseudoniemen boeken uitgebracht. Enkele voorbeelden zijn: Joseph Joséphin, Bodor Guíla en Duco Perkens. Hij gebruikte zijn echte naam pas toen hij terug ging naar Indië. Hij is ook redacteur geweest van verscheidene bladen, zoals Avontuur, Forum en de Nieuwe Rotterdamsche Courant. Ook heeft du Perron nog twee biografieën geschreven over Multatuli omdat hij enorm tegen hem opkeek. Du Perron had het niet zo op literaire prijzen, daarom werd er ook nooit een aan hem toegekend.

De Nederlandse schrijver Kees Snoek heeft in 2005 een biografie over E. du Perron geschreven, genaamd E. du Perron. Het leven van een smalle mens. Het heeft meer dan 1200 bladzijdes volgeschreven over alles dat in het leven van du Perron gebeurde. Het boek bestaat uit verschillende delen, waarin je van alles kan lezen over bijvoorbeeld zijn jeugd, Europa en zijn dood. Dit zijn namelijk de drie delen in één boek verwerkt.

Samenvatting van het boek

http://www.zoekboekverslag.nl/boekverslag-36933.html

Recensies 

http://www.edpg.nl/pdf/beschouwingen/KSkritischeBeschouwing.pdf
http://vorige.nrc.nl/kunst/article1854834.ece/Recensie_Het_land_van_aankomst

Mening

Het land van herkomst is geschreven door E. du Perron. Omdat wij (Marang en ik) met geschiedenis al een presentatie moesten houden over zijn leven en dan ook nog over het boek moesten vertellen, werd dit een lastig karwei. Het land van herkomst is namelijk een autobiografische roman. We hadden eerst wat dingen opgezocht over E. du Perron zelf, waardoor we de historische achtergrond beter konden linken. Dit verpestte het boek wel een beetje in mijn opzicht. Het meeste dat in het boek gebeurde, wist ik namelijk al. Desalniettemin was het een goed boek en gaf het een duidelijk beeld van Indonesië in de tijd rond WOII. 

Het Land van Herkomst

Het door E. du Perron geschreven boek, het land van herkomst, gaat voornamelijk over zijn jeugd in Nederlands-Indië en Parijs in de jaren '30. Het boek slingert van zijn jeugd naar de jaren '30 en andersom. Du Perron spreekt over zichzelf als Arthur Ducroo, een stil jongetje met een grote fantasie. Je komt vooral te weten waarom du Perron is zoals is, wat tevens de essentie van het boek was. Du Perron wilde met dit boek graag de vraag 'wie ben ik en hoe ben ik zo geworden' beantwoorden. Ik vind persoonlijk dat hij dit goed heeft uitgewerkt.

Het begint in Parijs, 1933. Arthur heeft een gesprek met Goeraëff en ze hebben het over hun jeugd. Hier gaan de meeste gesprekken in de jaren '30 over met Ducroo, In de hoofdstukken hierna komt vooral de liefde voor mijn moeder en de haat voor notarissen naar voren, wat komt door iets dat gebeurd is in zijn jeugd, namelijk; hij hield vrij weinig over van zijn familie-erfenissen wat volgens hem komt door de notarissen. Vervolgens komen een vele gesprekken voorbij met vrienden van du Perron, onder doorzichtige schuilnamen. In hoofdstuk 10 komt dan eindelijk een stuk over zijn jeugd. Over zijn wereld omgeven door rijstvelden en wildernissen. Het is allemaal een paradijs voor hem maar zijn brute vader maakt hem het leven een stuk minder leuk. Verderop in het boek kom je steeds meer te weten over de uiteindelijke trots die Arthur (du Perron) voor zijn vader heeft. Het schoolleven lukt hem niet zo goed, dit komt mede doordat Arthur's ouders van hot naar her verhuizen. Uiteindelijk vindt hij een geschikte baan, bij een museum. Dit baantje eindigt al snel voor hem, als zijn ouders naar Europa willen verhuizen. Aan het einde van het boek, praat hij vooral veel met Wijdenes en Hille (zij hebben de rol van ter Braak en Batten, twee goede vrienden van du Perron). Ook komt de reden voor de haat voor de notarissen naar voren (wat ik al eerder vertelde). In de laatste paar hoofdstukken komt de werkelijke chaos in Parijs naar voren. Parijs is natuurlijk in rep en roer door de kleine opstanden en protesten van de rechtse tegenstanders van de derde Republiek (je moet je natuurlijk voorstellen dat je in 1934 leeft en er weer een oorlog zit aan te komen).

Boek en onderwerp

Wie het boek ‘het land van herkomst’ voor het eerst openslaat, zal onder de indruk zijn. Gauw genoeg zal de lezer zich beseffen wat voor bijzonder boek hij in handen heeft. Vanwege het autobiografische karakter, is het verhaal intrigerend en uniek. Het is dan ook logisch dat de schrijver, Charles Edgar du Perron, velen harten heeft veroverd. Hiermee heeft hij een onuitwisbare indruk gemaakt.

Zoals eerder is verteld, vertelt du Perron onder andere hoe hij opgroeide in Nederlands-Indië. In ‘het land van herkomst’  beschrijft hij zichzelf als een stil jongetje. Een jongetje vol met fantasie. Dat Indonesië, en voormalig Nederlands-Indië, hem inspireerde, valt al snel op. Deze inspiratie is verwerkt tot woorden en zinnen. Deze klinken in het hele boek door. Daarom ben ik nu benieuwd naar de link die hij tussen zijn boek en Indonesië heeft gelegd. Indonesië, zijn land van herkomst.

In het boek ‘het land van herkomst’ lopen twee gebeurtenissen door elkaar. Deze gebeurtenissen kennen meer verschillen dan overeenkomsten. Want, ze spelen zich op verschillende tijdstippen plaats. Desondanks hebben beiden grote invloed op Eduard du Perron gehad.

De eerste gebeurtenis is de beschrijving van du Perron’s geboorte in 1899, en zijn daarop volgende jeugd. Du Perron groeide op in, het nu voormalige, Nederlands-Indië. Zijn ervaringen als kind vertelt hij in geuren en kleuren. Zo vertelt hij over de bijzondere sfeer die hij hier ervoer. Een sfeer die haast paradijselijk genoemd kon worden. Du Perron was een van de weinige blanke kinderen, die opgroeide samen met Javaanse jongens. Druk om school hoefde hij zich niet te maken. Maar zich vervelen, dat hoefde hij niet. Hij had genoeg kindermeisjes om zich heen, die hem konden vermaken.

De bovenstaande situatie wordt afgewisseld met gebeurtenissen uit de jaren ‘30. Hier laat du Perron een totaal andere kant van hem zien. De kant waarin hij al is opgegroeid, en in Parijs woont. Hoewel hij Nederlands-Indië dan fysiek heeft verlaten, draagt hij het land mentaal nog altijd met zich mee. Uit deze situatie blijkt dat een groot deel van du Perrons’ inspiratie hieruit is voortgekomen. Dit was grotendeels de inspiratie die hem ertoe bracht ‘het land van herkomst’ te schrijven.

De overgang van een niet-westers naar een westers land is natuurlijk niets. Begrijpelijk is dan ook dat du Perron allerlei gevoelens ervoer. Gevoelens, die hij nooit eerder heeft gehad. Of, die in ieder geval nooit naar boven zijn komen drijven.Zo is het gevoel van ontheemding erg belangrijk. Eduard is, samen met zijn familie, namelijk niet vrijwillig naar het Westen gegaan. Maar, door het mislukken van de rijstpellerijonderneming zat er niets anders op. Zonder inkomsten kon het gezin niet rondkomen. In dit opzicht zou je Eduard du Perron kunnen beschouwen als een vluchteling. Gevlucht voor de falende onderneming, op zoek naar een bron van inkomsten.

Een ander gevoel, dat je als motief zou kunnen beschouwen, was het ophalen van jeugdherinneringen. Deze herinneringen heeft du Perron neergezet in ‘het land van herkomst’. Het is begrijpelijk dat du Perron deze jeugdherrineringen ophaalt. Want, wanneer je in een totaal onbekende omgeving terecht komt, zul je vroeg of laat je nieuwe omgeving met het oude vergelijken. En aangezien du Perron is opgegroeid in Nederlands-Indië, zijn oude omgeving, is dit dan ook een veelbesproken onderwerp.

Daarnaast is de eerlijkheid een belangrijk motief. Het kan misschien wel beschouwd worden als een van de belangrijkste thema’s van het boek. Dit komt door de zeker openheid die du Perron uitstraalt. Hij houdt niets achter, en legt zijn levensverhaal als het ware open en bloot. Zo vertelt hij over hoe hij, als klein jongetje, tegen zijn ouders aankeek. In zijn ogen had zijn vader een autoritair gezag. Het hardhandig handelen kon zorgen voor angstaanjagende situaties. Zeker voor zo’n kleine jongen, die het zich persoonlijk aantrekt. Gelukkig biedt zijn moeder troost, en kan de kleine Eduard bij haar schuilen.

Bovenstaande gevoelens zijn heel persoonlijke ervaringen. Desondanks kiest du Perron ervoor deze ervaringen te delen, en niet te verzwijgen. Dit getuigt van een zekere trouw en eerlijkheid naar de lezer toe. Deze gevoelens worden in het boek uitgebreid beschreven. Daarom zou je ook wel kunnen spreken van thema’s.

Tijdens het lezen van het boek, zie je langzamerhand een rode draad ontstaan. Deze draad zou beschouwd kunnen worden als Nederlands-Indië. Dit land speelt een grote, algemene rol in het verhaal. Zij komt zo nadrukkelijk naar voren, dat het een overkoepelend geheel wordt. Deze draad is samen met de thema’s als ontheemding, jeugdherinneringen en eerlijkheid onlosmakelijk verbonden. Het biedt du Perron houvast. En daarmee biedt het ook ons, de lezers, houvast. Zo kunnen wij, samen met du Perron, even kunnen terugkeren naar het land van herkomst.

De donkere kamer van Damokles

De donkere kamer van Damokles

Titel: De donkere kamer van Damokles
Auteur: W. F. Hermans
Uitgever: G.A. van Oorschot (1958)
Genre: Psychologische oorlogsroman
Bladzijden: 335

Auteur

W. F. Hermans is in 1921 geboren. Zijn romandebuut is Conserve. Een aantal van zijn boeken zijn verfilmd en/of vertaald naar bijv. Engels, Duits of Zweeds. Hij heeft ook opstellen gepubliceerd onder een pseudoniem (Age Bijkaart) in Het Parool. (http://www.boekverslag.nl/Verslag/De+donkere+kamer+van+Damocles/)

Samenvatting

http://www.boekverslag.nl/Verslag/De+donkere+kamer+van+Damocles/

Recensies

Vanaf vandaag staat de roman De donkere kamer van Damokles van W.F. Hermans de hele maand november centraal tijdens Nederland Leest 2012. Ter ere van de promotiecampagne van CPNB herlas NRC Boeken-recensent Rob van Essen Hermans’ roman: een ‘raadsel zonder sleutel’.
Nu nog een roman van Gerard Reve, en dan heeft Nederland Leest alle leden van de Grote Drie (of moet je tegenwoordig zeggen de Voormalige Grote Drie?) gehad: in 2008 stond Twee vrouwen van Harry Mulisch centraal, dit jaar (her)leest Nederland De donkere kamer van Damokles van W.F. Hermans.
Vreemde titel, goedbeschouwd, vergezocht en geforceerd. Het klinkt eerder als een novelle van Mulisch dan een roman van Hermans. Maar klassieke titels hebben de goede gewoonte zich los te zingen van hun achterliggende betekenis, en op dat abstracte niveau staat deze titel als een huis, onontkoombaar en vanzelfsprekend, met een mooie sombere klank en een goed ritme. Al zou ik niet graag de scholieren de kost geven die zich in de loop der jaren hebben afgevraagd waarom de man die blijkbaar de eigenaar is van de donkere kamer waar de alles beslissende film wordt ontwikkeld, alleen in de titel bij naam wordt genoemd en verder in het boek niet voorkomt.
Een boek als een labyrint. Henri Osewoudt is niets, een onbeduidend mens. Zijn moeder vermoordde zijn vader, hij trouwde met zijn nicht en drijft een sigarenwinkeltje in Voorschoten. Maar dan: mei 1940, het is oorlog en daar verschijnt Dorbeck, Osewoudts dubbelganger, maar dan met baardgroei en lef. Geheime opdrachten, verzetsdaden, alles in opdracht van Dorbeck. Maar Osewoudt verstrikt zich in het labyrint, wat is goed, wat is fout, aan welke kant staat Dorbeck, aan welke kant staat hij zelf? Na de oorlog wordt hij vastgezet, dat moet een misverstand zijn, dook Dorbeck maar op, die zou alles ophelderen. Dorbeck? Wie is dat, heeft die ooit bestaan?
De Donkere kamer van Damokles is een raadsel zonder sleutel. Of Dorbeck alleen in de fantasie van Osewoudt heeft bestaan of niet, blijft onopgehelderd, boekdelen zijn erover vol geschreven. Maar goedbeschouwd bestaat Osewoudt ook niet echt. Zodra na zijn ontmoeting met Dorbeck zijn oorlogsavonturen beginnen, is van een coherent personage geen sprake. Als er geschoten moet worden, is hij vastberaden, als hij Dorbeck mist, is hij onzeker, als hij alleen met een meisje is, wordt hij een doortastende minnaar, als hij zijn meisje mist, wordt hij een sentimentele correspondent, als na de bevrijding de koningin langskomt, blijkt hij opeens Oranjegezind – geen van deze eigenschappen is verankerd in zijn persoonlijkheid, ze lijken het gevolg van de situatie waarin hij zich bevindt. Alsof hij een reservoir eigenschappen heeft waaruit hij naar behoefte kan putten. Of zijn het eigenschappen van Dorbeck die op dan naar boven komen?
Misschien bestaan Osewoudt en Dorbeck alleen in onderlinge afhankelijkheid. Ergens is een verwisseling opgetreden, kijk maar naar de namen die ze dragen. Osewoudt – een naam voor een held, met de associaties van het Franse oser(durven) en uitgestrekte bossen, een geschikt landschap voor een onverschrokken ridder in oorlogstijd. Dorbeck? Een uiterst geschikte naam voor een onbetekenende sigarettenverkoper met een vrouw die hem bedriegt. Misschien hadden hun levens zich nooit gekruist als ze elkaars naam niet hadden gedragen.
Onopgeloste raadsels gaan langer mee dan opgeloste. Maar dat is niet de enige reden dat De donkere kamer van Damokles een tijdloze indruk maakt. Het komt ook door de kale stijl van Hermans, met veel dialogen en weinig beschrijvingen. Dat geeft de roman snelheid. Tegelijk werkt de combinatie van zakelijke stijl en raadselachtig verhaal vervreemdend. Het doet denken aan Kafka, ook als het gaat om de wanhopige verbetenheid waarmee Osewoudt greep op de gebeurtenissen probeert te krijgen. Als lezer probeer je dat ook. Je rekent op helderheid, maar krijgt droomlogica.
Dat wil niet zeggen dat het verhaal een droom is van Osewoudt. Dat is maar goed ook, niets is zo vervelend als het lezen van andermans droomverslagen.De donkere kamer van Damokles is de droom van de schrijver, en je ervaart de urgentie waarmee hij die droom op papier heeft gezet. Daardoor wordt het ook de droom van de lezer, en dus blijf je gefascineerd doorlezen, ook (of juist) wanneer je doorkrijgt dat het raadsel alleen maar groter zal worden.
Toen ik die droom dit weekend herlas, zag ik vanuit mijn ooghoek opeens de regel: „’s Avonds luisterden ze naar radio Niemand.” Dat was een vreemde zin. Ik had het dan ook niet goed gezien, er stond: „’s Avonds luisterden ze naar de radio. Niemand had iets bijzonders te zeggen.”
Maar toch – als er ergens wordt geluisterd naar Radio Niemand, dan bij Hermans. Bij Reve kunnen ze nog afstemmen op Radio Maria Moeder van Smarten. Bij Mulisch luisteren ze geboeid naar Radio Mulisch. Bij Hermans is de ether leeg.
 (http://www.nrc.nl/boeken/2012/11/01/aan-welke-kant-staat-dorbeck-nu-eigenlijk/)

Henri Osewoudt huilt alleen van buiten
Rob Schouten ? 23/11/02, 00:00
RECENSIE Als 'De avonden' van Gerard Reve een sitcom is, dan is 'De donkere kamer van Damocles' van W.F. Hermans een thriller. Ik heb de titel altijd een wat gezochte contaminatie gevonden maar daarmee hielden mijn bezwaren ook direct op, want de dag dat ik het boek kreeg, zo te zien op zeventienjarige leeftijd, las ik het in één ruk uit. Het is (net als 'Het glinsterend pantser' van Simon Vestdijk) zo'n roman die de brug van jongensboeken naar 'echte' literatuur slaat: spannend en complex aan de oppervlakte maar met daaronder een diepere, noem het filosofische boodschap die je ongemerkt tijdens het lezen mee krijgt, over de onkenbaarheid van de wereld.
Het verhaal maakt vooral bij eerste lezing een onuitwisbare indruk. Je weet nog niet hoe deze oorlogsgeschiedenis afloopt, je leeft mee met hoofdpersoon Henri Osewoudt, door wie je de wereld bekijkt, en je komt er allengs achter dat hij in niets van wat hij beoogt, slaagt. Alle latere lezingen zijn anders, minder leesgenot, meer speurwerk: je probeert gewetensvol het raadsel in kaart te brengen, het geheim op te lossen. Is Osewoudt wellicht een psychopaat, net als zijn moeder? Het slachtoffer van een ongelooflijke vergissing? Toen ik het boek die eerste keer las had ik het gevoel eindelijk iets van de benauwenis van de oorlogstijd te ervaren, een oorlog waarvan ik niets had meegemaakt maar die door mijn ouders en grootouders in mijn bloedbanen was meegestuurd.
In 2002 is er van die reminiscentie aan beruchte donkere dagen eigenlijk nog maar weinig over. Zoals het geval van de Nederlandse verrader Anton van der Waals, waarop het verhaal losjes is gebaseerd, vrijwel niemand meer iets zegt, zo is ook onze hele kijk op de oorlogsjaren grondig veranderd. Dat er minder helden dan meelopers waren en minder meelopers dan stilzitters, weet inmiddels iedereen en ook dat er tussen 1940 en 1945 talloze dagen waren waarop niks bijzonders gebeurde.
Kortom, de directe omgeving van het boek, de Tweede Wereldoorlog, is intussen grondig van aanzien veranderd, minder jongensachtig spannend geworden zeg maar. Ik kan me voorstellen dat een schrijver van nu met meer belangstelling gekeken had naar de voorbijtikkende tijd tussen de zomer van 1940 en de zomer van 1944, een periode die bij Hermans volstrekt onbesproken blijft, en waarin de hoofdpersoon kennelijk gelaten in zijn sigarenwinkel klanten bedient. Maar 'De donkere kamer van Damocles' is nog een volstrekt rusteloos boek, volgestouwd met actie en veelbetekenende momenten.
Zo'n vijfenveertig jaar na de eerste verschijning blijkt de geschiedenis van Henri Osewoudt getekend door een zekere nadrukkelijkheid. Het lijkt wel of de schrijver zelf voortdurend getroffen wordt door het bordje in Osewoudts winkel 'Hebt u niets vergeten'. Zo wordt bijvoorbeeld het dubbelgangersmotief wel heel expliciet door Osewoudt zelf uit de doeken gedaan als hij zich tegenover zijn vriendin uitlaat over zijn alter ego Dorbeck:,,Ik had een gevoel of ik een verlengstuk van hem was, of zoiets als een deel van hem. Toen ik hem voor het eerst zag, dacht ik: zoals deze man is, zo had ik moeten zijn.' Ook over zijn frustraties laat hij niemand in het ongewisse:,,Alles wat ik gedaan heb, glipt door mijn vingers,' jammert hij ergens aan het eind van het boek. Bijna alsof Hermans bang is dat onoplettende lezertjes de thema's en motieven zullen missen. Het doet denken aan niet mis te verstane reclameboodschappen uit de jaren vijftig: Mevrouw, zonder dit afwasmiddel kunt u niet! Daartegenover staat een koele registratie van de innerlijke en uiterlijke verwikkelingen die nog steeds wél functioneert. Nergens in het verhaal wordt gepsychologiseerd en dat terwijl we toch zo'n beetje alles meemaken vanuit het perspectief van Osewoudt. Zo blijft de psychische wanhoop waaraan hij ten prooi moet zijn, stelselmatig buiten beschouwing. Juist die afwezigheid van enig geestesleven (zo heel anders dan bij Hermans' tijdgenoten als Anna Blaman of Simon Vestdijk) zorgt ervoor dat 'De donkere kamer van Damocles' cultuurpsychologisch moeilijk te dateren valt. Een karakteristieke passage is die waarin Osewoudt zijn dode kindje aanschouwt: ,,Osewoudt's ogen schoten vol tranen, de omgeving werd onzichtbaar of er een dikke plaat ijsglas voor zijn hoofd werd gehouden. Op de tast vond hij het koude steen van de tafel, legde de bloemetjes neer en zonder naar de knecht om te zien, ging hij de trap op en rende de gang door. De tranen bleven uit zijn ogen stromen, zonder dat hij eigenlijk het gevoel had te huilen.' Een puur fysieke, koude scene op een van de gevoeligste momenten in het verhaal.
Het geheim van de blijvende populariteit van 'De donkere kamer van Damocles' zit 'm denk ik vooral in die fusie tussen veelbewogen gebeurtenissen en zakelijke beschrijving. Het boek vertoont voor een bejaarde opmerkelijk weinig rimpels, misschien omdat het nooit jong, gevoelig en zachthuidig is geweest. Het handjevol tegenstanders in het koor van bewonderaars, kon het om die reden bij verschijning nog een 'perfide' en zelfs een 'fascistoïde' boek noemen. Maar zulk moralisme is ons allang vreemd geworden en juist een boek als 'De donkere kamer van Damocles' heeft aan die ontwikkeling bijgedragen. (http://www.trouw.nl/tr/nl/4512/Cultuur/archief/article/detail/2774137/2002/11/23/Henri-Osewoudt-huilt-alleen-van-buiten.dhtml)

Mening

Vanaf de eerste paar bladzijden leef je gelijk mee met de hoofdpersoon, niks gaat zoals het moet en toch klopt het verhaal volledig. Ik vind het echt een goed boek en als je een beetje tijd hebt, is het boek zo uit. Het is echt de moeite waard. De hoofdpersoon Henri Osewoudt, maakt kort gezegd de meest vreselijke dingen mee. In het begin wordt zijn vader vermoord door zijn eigen moeder! Het is makkelijk te lezen omdat er altijd wel wat gebeurd. Het verhaal zelf is niet echt wat je leuk kunt noemen. Het is een diepgaand verhaal dat je echt raakt. Het is ook zeker handig, als je binnenkort een geschiedenis toets hebt en je dieper wil ingaan op de tweede wereldoorlog, is dit zeker een aanrader. Het geeft je een goed beeld van wat mensen allemaal meemaakten in die verschrikkelijke tijd.
In tegenstelling tot het andere boek dat ik heb gelezen (wat verborgen is), zijn de personages in dit boek 'normaler'. Wat ik hiermee bedoel, is dat alles geloofwaardiger is en de personages zijn ook wat alledaagser.

Wat verborgen is

Wat verborgen is (Det fördolda)
Zakelijke informatie:
Schrijvers: Hjorth Rosenfeldt --> Michael Hjorth(Visby, 1963) en Hans Rosenfeldt (Borås, 1964)
Vertaling: Geri de Boer
Oorspronkelijke uitgever: Norstedts (Zweden)
Uitgever: Cargo
Serie: Bergmankronieken (Wat verborgen is: deel 1)
Genre: Fictieve thriller
Bladzijden: 474
http://www.hebban.nl/boeken/wat-verborgen-is-hjorth-rosenfeldt & achterkant van het boek

Schrijvers:
Michael Hjorth: Michael Hjorth is geboren op 13 mei 1963 in Visby, Zweden. Hij is een schrijver en filmproducent. Hij heeft meerdere scripten geschreven voor films en series. (http://www.imdb.com/name/nm0387122/)
Hans Rosenfeldt: Hans Rosenfeldt is geboren in 1964 in Borås, Zweden. Voordat hij boeken schreef, was hij een acteur. Hij zou eigenlijk in een serie komen te spelen (The Bridge), maar uiteindelijk ging hij het script van de serie schrijven.
 (http://www.film1.nl/blog/20985-Interview-Hans-Rosenfeldt-over-zijn-misdaadserie-The-Bridge.html & http://www.imdb.com/name/nm0742577/bio?ref_=nm_ov_bio_sm )

Goede samenvatting:
http://www.8weekly.nl/artikel/9151/hjorth-rosenfeldt-vert-geri-de-boer-wat-verborgen-is-zweeds-succes.html
2 recensies (hiervan kon ik geen recensies vinden op serieuze bladen dus ik heb m'n best gedaan om de beste recensies eruit te halen):

ELBERT1958: Het boek van het schrijversduo Hjordt en Rosenfeldt begint zoals de meeste thrillers, veel aftasten, vertrouwd worden met de personen die zich met de zaak bemoeien en dan begint het echte onderzoek naar de in een ven doodgevonden jongen, Roger genaamd. Hoewel het een beetje onduidelijk blijft waarom Sebastian Bergman (toevalligerwijs in de buurt om het huis van zijn ouders te verkopen) tot het onderzoek is toegelaten, (hij stond al bekend als een cynische arrogante kwal die zijn meeste ex-collega's tot razernij dreef), is dit toch wel de beste zet van het schrijversduo. Hij houdt de boel scherp ook voor de lezers, gaandeweg wordt het boek beter en ontstijgt het de meeste doorsnee thrillers, en vooral het laatste gedeelte, waarin de lezers heen en weer worden geslingerd in hun gedachtengangen, is erg goed opgebouwd. Het laatste slot van het boek waarin de zaak opgelost is en waarin Bergman nog wat moet uitzoeken (hij had zich bij de situatie neer moeten leggen) vond ik het minste van het boek, ze hadden beter 20 bladzijden eerder op kunnen houden met schrijven, dat was beter voor de geloofwaardigheid, maar dat is het enige minpunt van het boek. In recensies wordt het schrijversduo vergeleken met Stieg Larsson en Henning Mankell, nou dat niveau haalt het bij lange na niet, maar omdat ik het toch met veel plezier heb gelezen toch 4 duimpjes

JE.REMMERSWAAL: Na het lumiere crimefestival met daarin een interview met Michael Hjordt en Hans Rosenfeldt realiseerde ik me dat ik nog een boek van hun had liggen om te lezen. Geinspireerd door de goed series van hun hand, ben ik het boek gaan lezen. Het is echt een heerlijke thriller, een dikke pil. Hun eerst "echte boek" met Sebastian Bergman in de hoofdrol. Hij assisteert in een moordonderzoek van de Nationale Recherche, zijn vroegere werkgever. Sebastian is een psycholoog, die voorheen daderprofielen schreeft, door vele gebeurtenissen in zijn leven is Sebastian een tijd lang niet aan het werk geweest. Het is echt een thriller die je meesleurt vanaf het eerste moment, de spanning zit vanaf het begin in het boek. Af en toe verrassende wendingen met de duidelijk beschreven karakter. Vooral Sebastian Bergman breekt de stringente structuur tijdens het moordonderzoek. Ook de locale politierechercheur Haraldsson brengt je af en toe aan het lachen. Eindelijk weer eens een heerlijk dikke pil, die nog wel dikker had mogen zijn. Ik kijk uit naar het volgende boek van Hjorth Rosenfeldt. Naast het produceren van series hebben ze een perfect eerste boek afgeleverd, welke maar meer smaakt, dus kom maar op het volgende boek. Het enige puntje van kritiek, het "bijverhaal" van Sebastian naast het moordonderzoek heeft wel een heel verrassende en in mijn ogen iets te toevallige uitkomst..
http://dizzie.nl/boek/wat-verborgen-is-9789023457459 (Hier staan beide recensies op)

Eigen recensie:
Ik begon met het boek te lezen en 10 minuten later had ik nog steeds niet uitgevonden hoe ik de naam Västerås moest uitspreken. Dat weet ik eigenlijk nog steeds niet, maar dat is eigenlijk het een van de weinige vervelende dingen dat ik kan bedenken aan het boek. Er waren wel veel karakters die allemaal belangrijk waren, waarvan ik de meeste door elkaar haalde. Op een gegeven moment ben ik ze gaan opschrijven anders kon ik het niet goed onthouden, het zijn namelijk niet de personages die je dagelijks tegenkomt. Allemaal een beetje eigenaardig, maar dat paste wel goed bij de verhaallijn. De plot twist op de laatste paar bladzijden is niet te evenaren, het is zo geweldig goed doordacht en ik had het nooit kunnen raden van te voren.
Kortom het is goed geschreven (of vertaald, net hoe je dat ook wil opvatten), ik wilde alleen maar door blijven lezen al gaat dat lastig als je maar een bepaalde tijd hebt om eraan te besteden.

Sara Burgerhart en verlichting

VERLICHTING

http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/18de/literatuurgeschiedenis/lg18013.html
1 - Waarom waren de kindergedichten van Van Alphen zo succesvol?

Hij werd zo succesvol omdat hij het eerste echte Nederlandse kinderboekje schreef, waarin hij termen gebruikte als burgers in plaats van boeren (hij behandelde de "boeren" als burgers), waardoor de ouders het sneller zouden kopen.

2 - Leg uit waarom kinderliteratuur eigenlijk net zo leerzaam was voor ouders als voor kinderen.

De kinderliteratuur was net zo leerzaam voor de ouders als voor de kinderen omdat het een beeld van werkelijkheid gaf, maar dan verpakt in zogenaamde kindertaal.

3 Lees de tekstpagina De kleine Grandisson. De schrijfster wil met dit boek kinderen het goede voorbeeld te geven. Leg aan de hand van Karels avontuur uit wat er zo goed of bijzonder is aan zijn gedrag. ( http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/18de/tekst/lg18037.html )

Zijn gedrag is zo goed en bijzonder omdat hij een dakloze mee naar huis neemt en hem vervolgens gaat verzorgen! Dit doet natuurlijk lang niet iedereen en Karel wordt daardoor ook beloond door zijn vader.
______________________________________________________________________

http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/18de/literatuurgeschiedenis/lg18014.html
1 - Probeer te verklaren waarom tijdschriften belangrijk zijn voor het ontstaan van een publieke opinie.

Tijdschriften waren heel belangrijk voor het ontstaan van een publieke opinie, omdat in de tijdschriften hun eigen waarheid stond volgens de schrijvers. Dit was bedoeld om de lezer zelf te laten bepalen aan welke kant hij/zij stond.

2 - Janus is een beschermgod met twee gezichten die ieder een kant opkijken. Leg uit waarom het literair-politieke weekblad Janus (1787) voor deze titel gekozen zou kunnen hebben.

Het literaire-politieke weekblad heeft hiervoor gekozen omdat dit blad zich had gespecialiseerd in het bekritiseren van beide politieke partijen; de orangisten en de patriotten. Het heeft Janus gekozen omdat het twee verschillende kanten op kijkt.

3 - Ga naar de auteurspagina Jacobus Bellamy en klik op het terzijde 'Jacobus Bellamy als patriottisch dichter'. Lees het fragment. Leg uit hoe Bellamy met dit gedicht over stadhouder Willem V bijdroeg aan de publieke opinie.

Bellamy's gedicht droeg op twee manieren bij aan de publieke opinie. Als eerste liet hij zien dat het mogelijk was om je kritiek te uitten op een belangrijk iemand zoals Willem V. Dit stimuleerde meer mensen om ook kritiek te leveren. Ten tweede liet hij de slechte kant van Willem V zien,  dit zorgde er weer voor dat de mensen kritischer naar het bestuur gingen kijken.
______________________________________________________________________

http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/18de/literatuurgeschiedenis/lg18011.html
1 - De briefroman wordt ook wel aangeduid als roman-nieuwe stijl. Wat is nieuw aan de briefroman?

De briefroman wordt aangeduid als een roman-nieuwe stijl omdat het hier diep op de gevoelens, psychologie en gedachten van de personages ingaat. Bij avonturenromans gaat het vooral om de avonturen en de anekdotes.

2 - Waarom zijn brieven zo geschikt om een verhaal te vertellen?

Brieven zijn geschikt om een verhaal te vertellen omdat je dan het verhaal vanuit meerdere perspectieven ziet, waardoor je je beter kan inleven en de echte waarheid kan ontdekken. Ook is het geschikter om een verhaal via brieven te vertellen omdat je dan een beeld krijgt van de tijd en omgeving van de hoofdpersonen, wat een voordeel kan zijn om het verhaal beter te begrijpen.

3 - De les die Wolff en Deken hun lezeressen voorhouden zou je kunnen omschrijven als 'eerst denken, dan doen'. Lees de tekstpagina Sara Burgerhart. Wat had Sara moeten denken of doen? Wie vind je naïever, Sara of R.? (http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/18de/thema/lg18016.html)

Ik heb in geen enkel opzicht het idee dat R. naïef is. Sara is daarentegen wel een klein beetje naïef maar niet enorm erg. Zij wilde gewoon vrienden zijn met hem en hij kreeg daardoor de kans om haar te gebruiken.
______________________________________________________________________

VERLICHT WERK VAN EEN NEDERLANDSE SCHRIJVER

http://www.dbnl.org/arch/wolf016hist04_01/pag/wolf016hist04_01.pdf

1)     Een boekbespreking van een Nederlands verlicht werk, dit werk komt op je lijst. Kies een Nederlands werk uit deze periode en vergelijk dat met informatie die je vindt over Candide, Gulliver's travels of Robinson Crusoë - belangrijke Europese literatuur uit deze periode.  Deze bespreking beslaat 500-700 woorden bevat de volgende elementen (tot nu toe totaal aantal woorden: 585) :
Beknopte over auteur en het werk , samenvatting van maximaal 25 woorden;
Vergelijking met buitenlands werk op drie punten. Kies uit tijd, plaats, handeling, personages, perspectief, thema/motto en structuur;
Je eigen mening. (ongeveer 100 woorden)

Samenvatting van 25 woorden over het verlichte werk:

Dit is een brievenroman die gaat de gebeurtenis tussen Sara en R.. Sara spreekt met R. af na 18.00u (na de sluiting van de stadspoorten). Dit eindigt onplezierig voor Sara.

Auteurs:

De auteurs van dit boek zijn Elizabeth Wolff en Agatha Deken (Betje en Aagje). Wolff en Deken ontmoetten elkaar in 1776. Ze schreven samen boeken. Hun bekendste roman is Sara burgerhart.
Hoewel ze totaal verschillende karakters hadden, was hun blik op de wereld bijna hetzelfde; kritisch en als het moet sarcastisch. Allebei bezaten ze ook een groot literair talent. Ze waren beiden genadeloze waarnemers, en beschikten over een puntige, trefzekere schrijfstijl.
In een aantal meerdelige, succesvolle briefromans beschreven ze het Nederland van eind achttiende eeuw en portretteerden ze de Nederlandse burgerij.
Wie wat schreef, valt niet meer te achterhalen, maar dat ze niet zonder elkaar konden, lijkt vast te staan. Nadat Betje Wolff op 5 november 1804 was overleden, stierf negen dagen later ook Aagje Deken.
(126 woorden) Bron: http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/18de/auteurs/lg18066.html

Vergelijking met buitenlands werk:
Wij vergelijken de roman Sara Burgerhart met Gulliver's travels.

Perspectief:

Sara Burgerhart is een brievenroman, dit houdt in dat er het verhaal via brieven worden verteld. Het verhaal van Sara Burgerhart wordt vanuit verscheidene perspectieven verteld, er zijn bijvoorbeeld brieven van Abraham Blankaart, Jan Edeling en Willem Willis, die allemaal in het ik-perspectief worden verteld.
Gulliver's travels is een roman die vanuit kapitein Gulliver wordt verteld, dus ook het ik-perspectief. Gulliver's travels is een soort reisverslag, wat inhoudt dat hij elke dag vertelt wat er gebeurt, maar in dit verhaal gebeurt dat in 1 verhaal, niet in bijvoorbeeld verslagen. Het verhaal wordt verteld alsof hij even een avondje ervoor is gaan zitten en alles in een keer opschrijft.

Handeling:

In Sara Burgerhart gaat het om een meisje, Sara die brieven schrijft naar ene R., waar vrij weinig bekend over is. Ze wil met hem afspreken na 18.00u, wat na de sluiting van de stadspoorten is. Ze stelt zich hier vrij kwetsbaar op, niemand zou met haar kunnen communiceren. Slechte zet want de afspraak loopt niet al te best af voor Sara. Natuurlijk eindigt het verhaal goed. Sara trouwt met Hendrik en samen krijgen ze 5 kinderen.
In Gulliver's travels gebeuren allemaal vreemde dingen die natuurlijk nooit echt gebeurd zouden kunnen hebben. Hij verdrinkt en dan loopt hij opeens over een strand wat uiteindelijk een grasveld wordt, waar hij gevangen wordt genomen (Deel 1- A voyage to Lilliput). Zo gaat het ook in de rest van de 4 delen, er gaat iets fout, hij wordt gevangen genomen of moet in elk geval het gevangenschap ontvluchten etc. Uiteindelijk loopt het goed af en besluit hij telkens weer opnieuw een reis te maken (de andere delen: 2-4).

Plaats (ruimte):

In Sara Burgerhart wordt de omgeving niet echt duidelijk gemaakt. Het is niet echt van toepassing; het verhaal wordt verteld in brieven en dan is het logisch dat je niet de hele omgeving in een brief gaat vertellen.
Anders krijg je iets van; Dag moeder, ik zit hier in een lege kamer, met paarse muren en een witte vloer een brief aan u te schrijven. Mijn stoel is blauw en mijn bureau is van hout. Mijn huis staat tussen enorm veel bomen maar waarom ik u echt wilde schrijven is..... Dat heeft geen zin, ten eerste krijg je dan een lelijk verhaal (zeker als dit in elke brief wordt gedaan) en ten tweede is het helemaal niet nodig om het verhaal te begrijpen.
In Gulliver's travels ligt het aan welk deel. In deel 1 Lilliput, deel 2 speelt het zich af in Brobdingnag, deel 3 op meerdere plekken en deel 4 in Houyhnhnms. Dit is natuurlijk ook een belangrijk onderdeel van het verhaal, vandaar dat het goed wordt omschreven.

Bronnen:
http://www.scholieren.com/boekverslag/55114
http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/18de/tekst/lg18039.html
http://www.dbnl.org/arch/wolf016hist04_01/pag/wolf016hist04_01.pdf
http://www.planetebook.com/ebooks/Gullivers-Travels.pdf

Onze mening:

Ik vind het boek wel oké. Het is redelijk goed geschreven en niet in heel oud Nederlands. Dit is een pluspuntje bij het lezen. Wat wel verwarrend was bij het lezen was dat je goed moest opletten wie de brief schreef, anders raakte je in de war met wie nu eigenlijk zijn verhaal vertelt. Wat hiervan wel weer een voordeel was, was dat je de gebeurtenissen van verschillende aspecten zag.
Wat ik dus wel een beetje miste was een beschrijving van de omgeving. Ik vind dat meestal wel leuk om te lezen.
In het begin was het niet zo spannend, maar de spanning bouwde zich langzaam op omdat je graag wilde weten wie R. is. En wat er zou gaan gebeuren wanneer Sara R. ontmoet.

Kaylee Ruitenbeek & Ariana Achacha V5B

Tirza en module opdrachten renaissance

Tirza

1) Waar gaat het verhaal over? Vat het verhaal samen in maximaal 20 woorden.

• Tirza raakt vermist en haar vader (Jörgen Hofmeester) gaat haar zoeken, hij vindt haar met haar vriend en vermoordt ze allebei.

2) Beschrijf in maximaal 100 woorden wat je tijdens het lezen van het boek vond. Had je zin om door te lezen, hoe komt dat door jou? Licht je antwoord toe.

• Het begin werd enorm lang uitgerekt, Ik moest mezelf er echt toe zetten om het te lezen. Soms begreep ik ook niet helemaal meer wat er gebeurde omdat er heel veel flashbacks in zitten. Naarmate het einde naderde, waarin Jörgen Tirza ook echt ging zoeken, werd het steeds makkelijker omdat het leuker werd en er gebeurde veel meer. Bijvoorbeeld: Jörgen vertrekt naar Namibië om Tirza te vinden, hij komt Kaisa daar tegen (een klein meisje) en vindt uiteindelijk Tirza en Choukri, waarbij hij Tirza neerslaat met een pook en Choukri in stukjes zaagt met een kettingzaag. 

3)      De auteur presenteert in dit boek een visie op de werkelijkheid, ‘de idee’. Welke is dat volgens jou en waarom? Licht toe met handelingen of voorbeelden uit de tekst. Maximaal 100 woorden.

• Ik denk dat 'de idee' inhoudt dat het hoofdpersoon (Jörgen) vind, dat de vriend van Tirza een terrorist is. Het doet hem namelijk denken aan Mohammed Atta van de aanslag op de Twin towers. Veel islamitische mensen worden nog steeds gediscrimineerd met het feit dat hun 'soort genoten' die aanslag hebben gepleegd. Ik denk ook eerlijk gezegd dat de hoofdpersoon een islamitische achtergrond heeft, of iets in die richting. Hij heet namelijk Choukri.

4)      In hoeverre vind je deze visie actueel? Kunnen lezers anno 2014 iets opsteken van deze visie? Wat heb jij van het lezen van het boek opgestoken, op welke manier heeft het je aan het denken gezet? Minimaal 50 woorden.

• Het is op zich wel een goed boek, maar ik denk niet dat iemand hier ook maar iets van kan opsteken. Het is namelijk fictie en het lijkt me onlogisch dat als je dochter vermist raakt en je haar eindelijk vindt, haar gelijk vermoordt. En daarna ook nog haar vriend. Apart. Het feit dat er nog steeds wordt gedacht, zoals ik net al beschreef hierboven, dat mensen met islamitische achtergrond nu nog mensen beschuldigen van de aanslag van 9/11 en dat het nu ook weer in het boek wordt gebruikt vind ik een beetje raar, maar goed het is fictie en alles kan in fictie.

_________________________________________________________________________

Leg uit waarom Vondel , Huygens en Hooft nog steeds interessant gevonden worden binnen de Nederlandse literatuur.

150 woorden in goed  Nederlands

Ze worden nog steeds belangrijk gevonden in de Nederlandse literatuur omdat ze zo'n verandering brachten in de Nederlandse literatuur. Hun stijl van schrijven was niet altijd heel erg anders dan die van anderen, maar de onderwerpen waren vaak heel anders. Zoals het hekeldicht van Joost van den Vondel. Nog niemand durfde zulke gedichten te schrijven, uit angst om vermoord te worden.

In de 19e eeuw begon het Koninkrijk der Nederlanden te ontstaan. De staat had behoefte aan grote voorbeelden, waarbij al snel naar de 17e eeuw werd gekeken omdat Nederland daar een echt hoogtepunt had. Daarom is Rembrandt nu nog bekend en natuurlijk vielen Vondel, Huygens en Hooft daar ook onder.

Ik heb ook wat extra informatie opgezocht over de Muiderkring. DIe bestaat nu nog!

________________________________________________________________________________

http://literatuurgeschiedenis.nl/lg/goudeneeuw/literatuurgeschiedenis/lgge015.html (JOOST VAN DEN VONDEL)

1 Noem ten minste twee redenen waarom Vondel al in zijn eigen tijd te boek stond als ‘de grootste schrijver’.

• Hij heeft veel gebeurtenissen uit de Gouden Eeuw becommentarieerd;
• Hij koos vaak de duidelijke partij.

2 Leg uit hoe het kon dat een beroemd auteur als Vondel geldproblemen had, terwijl hedendaagse beroemde auteurs gemakkelijk van hun pen kunnen leven.

• Hij was een kousenhandelaar, maar hij ging failliet en hij ging werken bij de Amsterdamse Bank van Lening. Daar mocht hij tijdens het werk schrijven en dat gebeurde niet vaak.

3 Zoek zelf achtergrondinformatie bij het gedicht Het stockske.

Welke gebeurtenis wordt hier door Vondel beschreven?

• Hij beschrijft de slag van Nieuwpoort, het feit dat Maurits geen leger naar Duinkerken wilde sturen, omdat hij het een te groot risico vond. Vondel dat dit landverraad was omdat hij niet zijn 'missie' zou afmaken en daarmee 'het land verraadde'.

In het gedicht wordt het stokje aangesproken alsof het een persoon is: waarom gebruikt Vondel deze techniek?

• Zodat degene voor wie het bedoeld is (in dit geval Maurits) zich aangesproken voelt. 

Welke boodschap wilde hij met het gedicht geven?

• Hij wilde zeggen dat Maurits echt het verkeerde heeft gekozen en daarmee vertellen dat Vondel een hekel aan hem heeft (vandaar de naam hekeldicht).

 Kun je het stokje tegenwoordig nog ergens bekijken?

• Als hiermee bedoelt wordt of je dit hekeldicht nog steeds kan toepassen op de huidige situatie in Nederland denk ik van niet. Wij hebben nu niet echt landverraders volgens mij.

_________________________________________________________________________

http://literatuurgeschiedenis.nl/lg/goudeneeuw/auteurs/lgge033.html (CONSTATIJN HUYGENS)

Onderzoek via allerlei naslagwerken, maar zeker ook via internet, het komische toneel van de zeventiende eeuw. Geef de namen van auteurs, stukken, uitgevers  en verschijningsdatum.
Vermeld je zoekstrategie. Zorg voor een lijst van minimaal tien stukken.
Het doel is een uitputtende opsomming van alle stukken die bij het komisch toneel horen.
Omschrijf daarbij wat jij tijdens jouw onderzoek onder komisch toneel hebt verstaan.

·         Trijntje Cornelisdochter (1653, Constatijn Huygens)

·         Every Man Out of his Humor (1599, Ben Jonson)

·         Jan Klaasz of Gewaande dienstmaagt (1682, Thomas Asselijn)

·         Warenar (1617, P.C. Hooft)

·         Tartuffe (1664, Molière)

·         Le Cid (1637, Corneille)

·         Gysbrecht van Aemstel (1637, Vondel. Valt ook onder tragedie!)

·         A Midsummer Night's Dream (1590-1594, Shakespeare).

·         't Groote visch-net (1657, Zoet. Dit valt onder komedie, er is een reflectie van de werkelijkheid)

·         Moortje (1615, Bredero)

• De komedies waren echt puur en alleen voor het amusement. Het had geen nut. Je had tragedies en komedies, tragedies hadden een slecht einde en komedies een goede. De tragedie moest ook voldoen aan de drie eenheden (eenheid van handeling, eenheid van plaat en eenheid van tijd).  Bij komedies was dit niet zo. Komedies gaven een reflectie van de werkelijkheid, maar op een grappige wijze.

Ik kon bij de meesten niet vinden wat de uitgeverij was, dus toen dacht ik of bij elk toneelstuk een uitgeverij, of bij geen een.

Ik heb verschillende termen ingetypt op google.

·         http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/goudeneeuw/tekst/lgge109.html

·         http://www.britannica.com/EBchecked/topic/127459/comedy/51096/Rise-of-realistic-comedy-in-17th-century-England

·         http://nederl.blogspot.nl/2013/10/humor-uit-de-gouden-eeuw.html

·         http://www.scholieren.com/boekverslag/45228

·         http://www.usgym.nl/vakken/Beeldende%20Vorming/2%20hofcultuur/basisreader_hof.pdf

·         http://www.tzum.info/2014/06/column-coen-peppelenbos-wat-zouden-leerlingen-moeten-kennen-van-de-gouden-eeuw/

·         http://nl.wikipedia.org/wiki/Komedies_van_Shakespeare

·         http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/goudeneeuw/tekst/lgge094.html

Leg uit wat een puntdicht is en geef twee voorbeelden uit het werk van Huygens.

• Een puntdicht is een kort gedicht met een grappige inhoud of een pakkende gedachte, of zoals Huygens het zelf noemde: Het is een Dicht dat snel en dicht is.

·         Al is het vliegje nog zo klein
het werpt zijn schaduw op het plein.

  Een valse munter

Dirk heeft verstand van als
't meeste nog van geld te maken,
dan echt, en dan eens vals,
naar tijd en loop van zaken.
Nu kost het hem zijn hals,
daar moest hij toe geraken.
En 't is hem wel gegund:
hij had erop gemunt. 

Schrijf twee originele puntdichten

Ik hou van de zee, ik hou van de rotsen,
maar als ik jou zie moet ik kotsen.

De groenten van mijn moeder zijn dan wel gezond,
maar ik stop liever een Big Mac in mijn mond.

________________________________________________________________________________

http://www.literatuurgeschiedenis.nl/lg/goudeneeuw/literatuurgeschiedenis/lgge007.html (P. C. Hooft)

1 Wat waren de belangrijkste ideeën die Hooft met zijn werk wilde uitdragen? Noem er drie.

• Humanistische denkbeelden kenbaar maken;
• landbelang boven eigenbelang;
• ondergeschikten goed behandelen.

  

2 Lees het Deuntje, op deze pagina, dat begint met ‘Als Jan Sijbrecht zou belezen’.

Omschrijf kort (in maximaal 100 woorden) de rol van Jan en de rol van Sijbrech in dit lied.

•    Jan en Sijbrecht zijn man en vrouw en ze hebben denk ik enorme ruzie, maar ze houden nog steeds van elkaar.
• Wat ook kan, is dat het een soort verhaaltje is. Jan en Sijbrech willen gaan trouwen, wat vervolgens ook gebeurt, maar dan komen er allemaal dingen bij kijken die ze niet hadden verwacht. Ze krijgen ruzie maar ze blijven volhouden dat ware liefde voor altijd is.

 Leg uit wat Jan en Sijbrecht bedoelen met de refreinregel ‘Reine liefd’ kan niet vergaan’.

• Ware liefde gaat niet zomaar weg. Als je echt verliefd ben, gaat het nooit meer over.

3 Ga naar http://home.hetnet.nl/~corpetrus/dichters/FrancescoPetrarca.htm en lees sonnet 134 en sonnet 292.

Vergelijk deze sonnetten met ‘Mijn lief, mijn lief, mijn lief’ van P.C. Hooft, dat in het Terzijde bij deze pagina (Hooft op vrijersvoeten) is opgenomen). Zie je overeenkomsten of verschillen?

•  overeenkomsten: vanuit ik-perspectief, laatste regels niet. Sonnet 134 en 292 hebben hetzelfde rijmschema.
• verschillen: het rijmschema  van Mijn Lief en 134(& 292, zij hebben hetzelfde rijmschema); Mijn Lief=ABBA, ABBA, C C, DEED & 134=ABAB, ABAB, CDC, DCD.

 Voldoen de sonnetten aan de algemene regels die op de literatuurgeschiedenispagina ‘Revolutie in de Nederlandse literatuur’ gegeven worden? Geef argumenten voor je antwoord.

• Ja, ze hebben hetzelfde rijmschema, het begin wordt vanuit ik- perspectief verteld en het einde niet en het gaat natuurlijk over de liefde.