Lucifer

Lucifer

Titel: Lucifer

Auteur: Aldegonda Petronella Huberta Maria (Connie) Palmen
Jaar uitgave: 2007

Uitgeverij: Prometheus

Aantal pagina's: 350

Auteur

Aldegonda Petronella Huberta Maria (Connie) Palmen is geboren op 25 november in Sint Odiliënberg.

Ze groeide op in een katholiek gezin. Ze was zeer onder de indruk van het geloof en wilde graag priester worden, maar aangezien ze een meisje was kon dat niet. 

Op de middelbare school deed ze mavo, maar haalde slechte cijfers. Blijkt dat ze een hoog IQ heeft en zich gewoon verveelde. 

Na de middelbare school ging ze naar de Pedagogische Academie in Roermond, waar ze ook haar havodiploma haalde. 

in 1978 ging ze naar Amsterdam om Nederlands te studeren en vervolgens debuteerde ze in 1991 met de literaire roman De Wetten. 

Recensies

Een goede recensie: http://recensieweb.nl/recensie/gefictionaliseerde-documentaire/

Eigen recensie:
Dit verhaal is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, daarom bleef het boek leuk, ondanks dat ik er weinig van snapte. Omdat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, klopt alles wat gezegd wordt en zijn er logische gedachten in het gehele verhaal (soms is het zo dat de schrijver zich niet echt meer met de gebeurtenis bemoeit en dan zijn verhaal schrijft zonder het conflict, terwijl dat belangrijk is). 

Je leert elke rol in het boek goed kennen (zodra je doorhad wie wie was) en dat zorgde ervoor dat ik toch wel verder wilde lezen.
Jammer genoeg zat er niet echt een duidelijk einde, je weet toch nog steeds niet wat er precies gebeurd is op 26 juli 1981, maar hierbij kan je zelf je eigen conclusie trekken. 

Samenvatting

Het eerste bedrijf is vooral een beschrijving van waar het boek over gaat, een soort lange inleiding met kennismaking van de meeste karakters. 

Lucifer (het tweede, derde, vierde en vijfde bedrijf) gaat over de vrouw van Lucas Loos, Clara. Ze gaan op vakantie met hun zoontje Quint en vrienden. Op 26 juli 1981 "valt" Clara van een muurtje op het terras, naar beneden. De tragische dood van Clara leidt tot geruchten in de gehele omgeving. Iedereen die belangrijk is in het verhaal, komt aan bod om te vertellen over zijn of haar geschiedenis met Clara en ze vertellen allemaal wat ze denken van het tragisch ongeval. De een denkt dat het zelfmoord is, de ander denkt dat Lucas heeft geduwd. Alles duidt op zelfmoord, ze had een testament gemaakt, had haar goede vrienden verteld wat ze moesten doen zodra ze er niet meer was. Maar Lucas vertoont ook zeer verdacht gedrag. Er is vrij weinig waaruit blijkt dat hij echt verdriet heeft om wat er is gebeurd met zijn echtgenote bijvoorbeeld. Niemand weet wat er echt gebeurd is en dat weet je aan het einde van het boek helaas ook nog niet.
Ik denk eerlijk gezegd dat Lucas haar heeft verteld dat hij van haar af wilde, of iets in die richting, desnoods alleen al het laten blijken daarvan. Uit het boek blijkt namelijk via allemaal omwegen van andere componisten dat hij homoseksueel is en van haar af wil. 

Mijn mening

Bij mij begon het lezen al goed, ik snapte echt helemaal niks van wat er aan de hand was of wat er eigenlijk werd gezegd. Ik viel midden in het verhaal zonder maar ook een idee waar het over ging.
Op de eerste bladzijde begon iemand (nog steeds geen idee wie) over een een of andere zin van een rouwadvertentie van 24 jaar geleden en die zin stond nergens. Ik dacht letterlijk na 10 bladzijdes: "Hoe lang moet ik nog?!"
Later in het verhaal begreep ik iets meer, maar het was voor mij allemaal heel verwarrend. 

Bijna alles werd in de hij/zij-perspectief geschreven en dan heel af en toe ging het over op de ik-perspectief, ik had geen idee wie die "ik" was en bij de hij/zij-perspectief wist ik ook lang niet altijd over wie het ging. 

Op een gegeven moment werd het mij duidelijk dat alle mensen die met de hoofdpersoon te maken hadden, het verhaal vanuit hun oogpunt vertelden, maar daarbovenop ook nog hun verleden en dat ook nog eens door elkaar. Het was best wel interessant om een bijrol zo goed te kennen, maar ik had de helft van de tijd geen idee wie ik had leren kennen.
Ik denk eerlijk gezegd dat ik het beter had begrepen als ik een samenvatting van te voren had gelezen, maar dat is natuurlijk allemaal achteraf. 

Extra opdracht

Opdracht 1: 

1. Lees de tekst aandachtig.

2. Geef een omschrijving van het begrip 'empathisch vermogen'.

Empathisch vermogen is het zich goed kunnen inleven in anderen. Dit wordt gestimuleerd door het lezen van fictionele literatuur.
Opdracht 2:
In de eerste kolom staan dertien beweringen die gebaseerd zijn op de uitgangstekst. 
Controleer in de tekst of ze kloppen. Vul het schema verder in. 

1. Door het lezen van verhalen kunnen mensen zich beter inleven in anderen. Ja, want in de tekst staat; "Door het lezen van romans en poëzie kunnen mensen zich beter inleven in anderen."
2. Door het lezen van gedichten kunnen mensen zich beter inleven in anderen. Ja, want in de tekst staat; "Door het lezen van romans en poëzie kunnen mensen zich beter inleven in anderen."
3. Dat mensen zich beter in anderen kunnen inleven, kun je zien aan hun gezicht. Nee, want in de tekst staat; "Direct hierna volgden tests waarbij zij onder meer gezichtsuitdrukkingen beoordeelden."
4. De proefpersonen kregen willekeurige teksten te lezen. Nee, want in de tekst staat; "Sommige vrijwilligers lazen Tsjechov, andere lazen verhalen van 'mindere'literaire statuur."
5. In literaire fictie komen mensen met een meer ingewikkeld karakter voor. Ja, want in de tekst staat; "De onderzoekers denken dat dit komt doordat literaire fictie gelaagde karakters beschrijft."
6. In literaire fictie gedragen de personen zich onvoorspelbaar. Ja, want in de tekst staat; "Bij populaire fictie is dit volgens de onderzoekers minder het geval, omdat de hoofdpersonen zich een stuk voorspelbaarder gedragen."
7. Het was al bekend dat lezers van literatuur een groter empathisch vermogen hadden. Ja want in de tekst staat; "Eerder onderzoek toonde weliswaar aan dat fictieliefhebbers zich meer vinden in stellingen als: ‘Bij een meningsverschil probeer ik de kwestie eerst vanuit ieders standpunt te bekijken.’ Hierbij bleef echter onduidelijk of dit door de boeken zelf kwam, of doordat empathische mensen simpelweg meer literatuur lezen."
8. Dit Amerikaanse onderzoek vertelt niets nieuws. Nee, want in de tekst staat; ".’ Hierbij bleef echter onduidelijk of dit door de boeken zelf kwam, of doordat empathische mensen simpelweg meer literatuur lezen."
9. Het is zeker dat empathische mensen meer literatuur lezen. Kan ik niet uit de tekst opmaken.
10. Het is hard nodig dat de waarde van literatuur wordt aangetoond. Ja, want in de tekst staat; "Dit vinden zij hard nodig, want romans lezen daalt al jaren als vrijetijdsbesteding."
11. Een blijvend effect van het lezen van literatuur is niet aangetoond; "Ja, want in de tekst staat; "Was zijn de langetermijneffecten van literatuur lezen? Was het inlevingsvermogen een week of maand na het lezen nog net zo goed? Dat blijft onduidelijk."
12. Alleen literatuur vergroot het empathische vermogen van de mens. Nee, want in de tekst staat; "Ook hopen ze te bepalen hoe andere kunstvormen, zoals toneelstukken en films, empathische vaardigheden kunnen versterken."

Opdracht 3: 

Stel, je bent een groot liefhebber van literatuur. Je vindt dat er op school veel te weinig 

aandacht aan literatuur wordt besteed. Je hebt dit onderzoek gelezen en grijpt dit aan 

om in een brief aan de directie (met een kopie voor je docent) te pleiten voor een grotere 

plaats voor literatuur in het onderwijs. 

Je brief (let op de juiste briefvorm) bestaat uit de volgende delen: 

• inleiding 

• beschrijving van de huidige situatie 

• eigen standpunt (stelling / bewering) 

• argumenten (objectieve, maar ook subjectieve) 

• verzoek (formuleer zo nauwkeurig mogelijk) 

• afsluiting

________________________________________________________________________

Kaylee Ruitenbeek
[ADRES]

Drs. J.W. Verhulst
Vechtstede College
Amstellandlaan 1a
1382 CD
WEESP

Weesp, 16 april 2014

Betreft: aandacht literatuur

Geachte Drs. J.W. Verhulst, 

Literatuur is een belangrijk element in de opvoeding van een kind. Dit is de reden waarom ik deze brief schrijf. Ik vind dat er te weinig bij ons op school wordt gedaan aan literatuur. 

Het is op school nu zo, dat je elke periode een boek moet lezen van de leeslijst. Hierop staan vooral oudere boeken met een heel ander taalgebruik dan wij zijn gewend. Persoonlijk vind ik dit geen probleem, maar medeleerlingen vinden dit vaak niet fijn lezen. Daarom zoeken zij bijvoorbeeld liever een samenvatting op en lezen dit boek dan niet. Hierbij zijn ze dus niet bezig met literatuur. Maar wat ook nog eens zo is, is dat er te weinig aandacht wordt besteed aan de literatuur op school. Wij krijgen een lijst waar we een boek uit mogen kiezen en vervolgens moeten wij daar opdrachten over maken. Geen extra informatie, tips of iets anders. 

Ik zou graag willen zien dat we in de lessen ook veel aandacht aan literatuur besteden. Bijvoorbeeld een boek lezen tijdens de les. Maakt niet zoveel uit wat. Er gewoon mee bezig zijn. 

Met vriendelijke groet,

Kaylee Ruitenbeek 

Erik of het klein insectenboek

Godfried Bomans

Godfried Jan Arnold Bomans is geboren op 2 maart 1913 in Den Haag. Hij was een bekende Nederlandse schrijver, columnist
Godfried Bomans heeft meer dan 60 boeken geschreven, waar hij nou niet bepaald veel literaire prijzen voor heeft gekregen, geen namelijk.
Hij brak door met zijn roman Erik of het klein insectenboek en met de strip Pa Pinkelman in de Volkskrant na de Tweede Wereld oorlog. Later schreef hij ook nog columns die op de voorpagina van de krant stonden.

Jeugd

Zijn ouders heetten Johannes Bernardus Bomans (1885-1941) en Arnoldina Josephina Oswalda Reynart (1883-1955). Hij is vernoemd naar zijn peetoom.
Hij verhuisde in 1913 naar Haarlem voor een advocatenpraktijk die zijn vader oprichtte. Zijn vader werd gekozen tot lid van de Tweede Kamer.
Wanneer hij naar de middelbare school ging, was hij erg geïnteresseerd in literatuur. Hij werd zelfs redacteur van de schoolkrant.
Na zijn middelbare schooltijd ging Godfried Bomans naar het Triniteitslyceum in Overveen en studeerde daarna ook nog aan de Universiteit van Amsterdam.
Een paar jaar nadat hij geslaagd was, ging Bomans werken bij het studentenweekblad Propria Cures, als redacteur. Hij verhuisde naar Nijmegen en trouwde daar met Gertrud Maria Verscheure.
Bomans overleed op 22 december 1971.

Stijl van schrijven

Godfried Bomans kon heel serieus schrijven maar er werd grappig vaak ook geschreven. Een voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld: "Erik of het klein insectenboek".
Ik vind persoonlijk dat hij heel ouderwets schrijft, dat maakt voor mij het lezen minder leuk.

Vernoemingen

Er zijn veel straatnamen naar Godfried Bomans vernoemd, maar ook een paar scholen. Hij heeft zelfs een planetoïde (bewegen zich net als planeten in een baan om de zon) naar zich vernoemd gekregen. 

Er zijn ook nog allemaal tekeningen en kunstvoorwerpen van hem gemaakt.  (http://www.godfriedbomans.nl/bomans.illustraties.html)

                        

Bronnen:
http://www.godfriedbomans.nl --> De Schrijver (De link blijft hetzelfde)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Godfried_Bomans/
http://www.skoe.nl/bomans/godfried-bomans/

Lofrede

Het boek Erik of het kleine insecten boek is geweldig leuk geschreven, wel met wat ouderwetse woorden, maar wat wil je met zo'n geweldige schrijver van voor de oorlog?
Ik denk dat als kinderen van een jaar of 3 (als ze zouden kunnen lezen en de ouderwetse woorden begrepen) het ook een geweldig boek zullen vinden. Een jongetje die op avontuur gaat in een schilderij? Dat is een geweldig idee toch? Gelukkig is er een film van en hoeven ze het boek dus niet perse te lezen. Ik heb toen ik 6 of 7 was de film gezien, ik vond het zo'n leuke film. Toen ik het boek weer las herkende ik het meeste, wat ik erg grappig vond. Het boek is ook zo geschreven dat je met algemene richtlijnen alles zo kan navertellen.
Ik vond het een erg leuk boek, er is veel fantasie gebruikt bij het schrijven en daardoor kan je je eigen fantasie zelf ook z'n gang laten gaan.

Keuze opdracht A:

Filmpje voor reclame campagne:

https://www.youtube.com/channel/UCZCScTegYU8gJl-odUUNeWw/videos

Boekverslag Tonio. Een requiemroman

Tonio. Een requiemroman 

Titel: Tonio
Auteur: A.F.Th. van der Heijden (Geldrop, 15 oktober 1951)
Jaar uitgave: 2011
Uitgeverij: De Bezige Bij
Aantal pagina’s: 632

Auteur

Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden (Geldrop, 15 oktober 1951), is een autobiografische schrijver. In zijn verhalen en romans is het eigen leven van de schrijver te herkennen. Dit maakt dat het gehele oeuvre met elkaar verbonden is. Dat wil echter niet zeggen dat gebeurtenissen en personen in zijn werk een getrouwe afspiegeling zijn van zijn eigen leven: hij gebruikt deze vrij, om ze te combineren met fictie, filosofische uitweidingen en een treffende sfeertekening van de Nederlandse sociale en culturele geschiedenis vanaf de jaren vijftig.
A.F.Th. van der Heijden is getrouwd met journaliste/schrijfster Mirjam Rotenstreich. Op 23 mei 2010 werd Van der Heijdens enige zoon Tonio (geb. 15 juni 1988) op de fiets aangereden door een auto. Kort na dit verkeersongeval overleed Tonio op 21-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Amsterdam, in het bijzijn van zijn ouders. Op 26 mei 2011 verscheen van Van der Heijden het boek Tonio. Een requiemroman over dit verlies. Er werden in een jaar zo'n 100.000 exemplaren van verkocht. A.F.Th. van der Heijden kreeg de Libris Literatuurprijs in 2012 en de NS Publieksprijs voor zijn boek ‘Tonio’, die hij ruimschoots won.

Overige informatie

Een goede recensie: http://recensieweb.nl/recensie/de-gebroken-schrijver/

Mening

Tijdens het lezen van het boek moest ik af en toe wel de moeite doen om mijn aandacht erbij te houden, maar weer op andere momenten kon ik niet stoppen met lezen, door de manier van schrijven was het heel afwisselend, maar dan wel zo afwisselend dat het je nog steeds interesseerde. Ik vind het een erg goed boek, ik heb nog nooit meegemaakt hoe het is om iemand te verliezen die zo dicht bij je staat en nu eigenlijk toch wel. Het voelt alsof je zelf in het verhaal zit. Als je net begint met het lezen van de proloog denk je (tenminste dacht ik), wat is dit nou weer? Maar als je doorleest word je als het ware steeds meer in het boek getrokken. Ik vind dat A. F. Th. van der Heijden een hele goede schrijver is, hij vertelt boeken vanuit zijn oogpunt en dat vind ik persoonlijk erg leuk, je raakt echt betrokken in het verhaal. Het is wel echt een dik boek, dat vind ik dan wel weer een beetje jammer, het is dan moeilijker om je aandacht er bij te houden omdat je nog zoveel moet voordat je eindelijk weet wat er gebeurd is.

Beschrijving van het plot

Het boek gaat over de dood van Tonio, zijn vader Adri vertelt het hele verhaal vanuit zijn oogpunt. Tonio wordt aangereden en de verteller van het verhaal (Adri) verteld over toen Tonio geboren werd en over het leven met en zonder Tonio. Hij vertelt ook over hoe hij zijn vrouw heeft ontmoet en hoe zij de D&GA voor hem was (D&GA = Deze & Geen Ander). Dit gebeurt allemaal in de rit naar het ziekenhuis. Zodra hij in het ziekenhuis aankomt, weten ze dat Tonio zal sterven. Adri was een beschermende vader en bang dat zijn zoontje iets zou overkomen (Tonio ontmoet ook Robin Van Persie(= ). Adri vraagt zichzelf veel dingen af over wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd is voor het ongeluk en hoe het ongeluk eigenlijk heeft kunnen gebeuren. Vlak voor het ongeluk kwam Tonio thuis met een meisje die graag fotomodel wilde worden en Tonio's studie paste daar goed bij; fotografie. Zij helpt ook met het oplossen van wat er gebeurd was bij het ongeluk. Ze heeft moeite met afscheid nemen en doet dat ook echt in het laatste gedeelte van het boek met de woorden: "Ja, ik geloof echt dat de doden een bepaalde energie voor ons achterlaten." Wat overigens ook de laatste zin is uit het boek.

Wat me is opgevallen

De emoties werden vooral omschreven en niet letterlijk gezegd, ook was het net alsof je echt een rol had in het verhaal, alsof je ook een belangrijke rol had. Wat me ook opviel is dat er heel veel flashbacks zijn, als je net uit de ene flashback kwam, was er weer een stukje normaal en toen weer een ander stukje flashback. Dat maakte het ook boeiend, door de afwisselende werking.
Er is geen enkele zin vanuit een ander oogpunt geschreven, zoals bijvoorbeeld in verschillende boeken die ik heb gelezen, wat je ook niet in de verwarring brengt. Het is op zich niet echt een heel erg moeilijk boek maar je moet wel echt doorzettingsvermogen hebben om het aan een stuk door te lezen, doordat het zo dik is. Dat maakt ook niet uit eigenlijk maar ik denk niet dat mensen die niet van boeken lezen houden, het uit hadden kunnen lezen. 
Het boek wordt binnenkort verfilmd, die zou ik ook graag willen kijken, maar dan wel echt vanuit het ik-perspectief. Ik had nu mijn eigen fantasie over het boek, over hoe iedereen eruit zag enzovoorts, maar ik wil ook wel zien hoe andere mensen het boek ervaren hebben. Ik denk ook persoonlijk dat mensen die het boek niet willen lezen omdat het zo dik is, wel de film kunnen zien, dan hoef je namelijk niet de hele tijd je aandacht erbij te houden.

Herschrijving van het verhaal

(Dit deel begint gelijk nadat het boek is "afgelopen")

Daar is dat schelle geluid weer, hetzelfde geluid als op de dag dat Tonio overleed. Ik zit als in een trance in de huiskamer. Het geluid blijft maar doorgaan en doorgaan, het wil gewoon niet ophouden. Mirjam en Jenny zijn opeens weg. Hoe kan dit nou weer? Ik raak in paniek en krijg geen lucht meer. Het gevoel dat ik stik wordt steeds erger. Het geluid stopt eindelijk, maar dan hoor ik Mirjam schreeuwen, het lijkt net alsof ze honderden meters verder staat. Ik probeer haar te bereiken. Na meerdere malen proberen geef ik het op, ik zit gevangen in mijn eigen lichaam. Ik word heen en weer geschud, het lijkt net alsof ik midden in een aardbeving zit, mijn hele lichaam beweegt heen en weer en de druk op mijn longen wordt steeds erger. "Wat is er met me aan de hand?" vraag ik aan mezelf. Ik hoor nog een keer het schelle geluid en dan wat gestommel op de trappen, het lijkt alsof ik al iets dichter op de werkelijkheid zit. Uit het niets word ik opgetild en wordt er iets op mijn gezicht gedrukt.

Ik vecht tegen de duisternis en kom die eindelijk te boven. Ik krijg mijn ogen open en word wakker in een witte kamer waar Mirjam en Tonio zitten. Wacht, Tonio? Tonio was toch aangereden? "Pap, gaat het?" vraagt Tonio. Hij lijkt mijn verbaasdheid op te merken. Ik leg ze uit wat er het afgelopen jaar is gebeurd, maar dan word ik verteld dat het allemaal maar een droom was en dat ik helemaal verstrikt was geraakt in de dekens en de dokters weten niet wat er gebeurd is. "Ze denken dat je in een tijdelijke coma was door de stress, Adri, misschien moet je je 100 dagenschema maar even een tijdje met rust laten en uitrusten."